Het Kookboek voor Normale Kinderen

Het was hier even stil – verzin zelf een paar excuses met de woorden ‘werk’, ‘kind’ en ‘lui’ – maar dat wil niet zeggen dat mijn dochter geen eten heeft gekregen de voorbije maanden.

Mijn oproep voor gewone, haalbare recepten die tot de canon van elk doorsnee Vlaams gezin zouden moeten behoren, werd warm en overvloedig beantwoord. Ik probeer alles wat me leuk lijkt klaar te maken, dank voor je geduld. Inzendingen nog steeds welkom, hier lees je er alles over.

Het Kookboek voor Normale Kinderen bestaat intussen al uit:

Wordt vervolgd!

Fuck Granola

EN TOEN moest ze gezond eten. Ik beken: ik ben nog nooit om zes uur opgestaan om verse granola voor mijn dochter klaar te maken. Ik wist niet eens wat granola was, tot mijn beste vrienden het op een gemeenschappelijke vakantie aan hun kinderen voederden en ik het stiekem onder tafel googelde. Blijkt dat de halve westerse wereld zijn kinderen grootbrengt op een dieet van superfoods en veganistische natuurkost. Nou. Wij niet.

Lasse en co

Niet dat ik van slechte wil ben. Toegegeven, ik vind die hele door schaamte aangezwengelde cultuur van hardnekkig gezond eten maar niks. Het lijkt alsof mijn generatie er een sport van heeft gemaakt om bij elk bestanddeel van normale voeding een of ander modieus bezwaar te verzinnen. ‘We proberen chocolade zo lang mogelijk uit te stellen bij onze Lasse (want zo heet zo’n bakfietskind in mijn fantasie).’ Of: ‘Kinderen hebben echt geen vlees nodig om te overleven, hoor.’ En de ultieme eetlustbederver voor de bakkerszoon die ik ben: ‘Brood is vergif!’

2013-05-30-10-54-44
In mijn vrije tijd imiteer ik bekende boterhammen met choco.

 

Bull. Shit. Ik ben opgegroeid op een dieet van ongeveer alles wat nu niet meer mag van de Pascale Naessens van de dag, en ik ben géén door hart- en vaatziekten geplaagde randdebiel geworden. Als je de mening van sommige Studio Brusselluisteraars niet meetelt.

Beyond diepvriespizza

Maar het echte probleem is wellicht dat ik gewoon nooit heb leren koken. Pas op, ik heb best een goeie en nuttige opvoeding gehad. Maar ik kan me niet herinneren dat mijn grootmoeder of moeder, die drieëntwintig jaar lang elke dag keurig de traditionele voedingsdriehoek voor mijn neus hebben gezet, mij ooit hebben uitgelegd hoe je een omelet bakt. Nadat ik het huis uit was heb ik mezelf in leven gehouden met diepvriespizza, barbecue bij vrienden en het bedrijfsrestaurant van de VRT. Maar nu er een klein wezentje van mij alle bouwstenen moet krijgen om gezond en sterk op te groeien, is er meer nodig dan Dr. Oetker.

2016-09-04-12-51-17
Echte broccolisoep, zonder setdresser en topfotograaf? Ziet er zo uit. Mét peper en zout erin. Da’s zeker.

Dat lukt soms al aardig. Het is geen nouvelle cuisine, maar wel elke week lekkerder en gevarieerder. Ik reconstrueer door trial en error vooral de gerechten die mijn (groot-)ouders vaak klaarmaakten: spinaziepuree met worst, rijst met kip en ananas, verse broccolisoep met balletjes. We slagen er dankzij het Alpro-rek in de supermarkt zelfs in om Jasmijn lactose-arme kost voor te schotelen, want dat zorgt voor minder gedoe in haar pamper.

Niks is me daarbij heilig. Ik gebruik peper en zout. En boter. En eieren. En er zijn ook wel ‘s frietjes van de frituur, met een beetje mayo voor de fun. Jasmijn weet ook wat de woorden McDonald’s en Kinder betekenen.

Het Kookboek voor Normale Kinderen

Conclusie: goed koken voor je kind is niet makkelijk. Zeker niet als je allebei uit werken gaat, van nature geen keukenprinses bent, en je flipt wanneer je in het kookboek Chinese terminologie als ‘fruit de ui’ of ‘pocheer het ei’ tegenkomt.

Dus gaan jij en ik een deal sluiten. Jij krijgt mijn geheime recept voor de lekkerste (wellicht niet de gezondste) aardappelpuree die je kleintje ooit gegeten heeft. In ruil stuur jij me dat ene recept dat je zelf zo vaak voor je kind klaarmaakt dat je het kan dromen. Dat zo simpel is dat zelfs ik het snap. Liefst met weinig ingrediënten, en wat vals spelen met de diepvriezer of magnetron mag.  Kortom: realistisch koken, zonder schaamte, en voor dummies zoals jij en ik.

illu-puree
Ik kan geen hol koken, maar mijn puree is om kleine duimpjes en vingertjes bij af te likken.

Ik zal je recept zelf uitproberen, en indien goedgekeurd door Jasmijn komt het met jouw naam erboven op deze website. Zodat we samen een Kookboek voor Normale Kinderen krijgen. Je kan het hieronder posten, of naar me mailen op tom@entoen.be. Ook als je zoon Lasse heet of je zelf Pascale Naessens bent. Ik ben benieuwd!

 

En toen droeg ze crocs

EN TOEN droeg ze Crocs. En die zijn er niet gekomen door mijn clichématige smakeloosheid of wreedaardige projectie van eigen verlangens, maar wel omdat papa en vake een paar lessen geleerd hebben over kinderschoenen.

Vijf harde – en niet-gesponsorde – waarheden over kinderschoeisel:

  1. Kinderschoenen zijn als konijntjes

Ze liggen daar in de winkel. Zo klein en schattig. En ééntje kan toch geen kwaad. Of twee. En voor je het weet zit je met een halve boerderij en bijhorende kater. De waarheid is dat de meeste van die schattige schoentjes, en zeker die van grote kledingmerken, helemaal niet geschikt zijn als eerste stapschoenen. Laat je dus net als ik lekker gaan bij Adidas en Nike, zeker in die hele kleine ultraschattige maatjes, maar zodra je kind echt aan het lopen gaat, moet je even ernstig worden.

  1. Sluit al maar een lening af

Voor een echt goed paar kinderschoenen betaal je minstens 100 euro. Ze zijn stevig, wendbaar, orthopedisch verantwoord, van onverwoestbaar leder. En ze gaan met wat geluk een halfjaar mee. Die ondingen die je ouders in de jaren tachtig of negentig met spuuglelijk brons hebben laten overgieten? Die dus. Laat je niet leiden door merknamen; van de meeste schoenfabrikanten in die afdeling heb je nog nooit gehoord.

  1. Meten is weten

Het bepalen van de schoenmaat van je kind doe je niet door er een schoen tegen te houden en er dan maar een gooi naar te doen. Leerde ik van mijn schoonmoeder, nadat ik er zelf een gooi naar had gedaan. Het veiligst, makkelijkst en sympathiekst is: langslopen bij je lokale schoenboer, daar door een ervaren verkoopster de voeten van je kind laten meten, en dan kiezen uit de wellicht beperkte voorraad. Heerlijk antifomomoment. Eens je de schoenmaat van je kind kent kan je je laten gaan op Zalando, maar weet dat er zeker bij die kleine voetjes veel rek op de pasmaten zit.

crocspijlen
Dat daar? Dikke vette Crocs. En goed ook.
  1. Hippe schoenen? Goed voor de koffiebar.

Je kind heeft idealiter één paar Schoenen Van Het Moment: de hierboven beschreven degelijke stappers, waarin het naar hartenlust kan groeien en stoeien. Al de rest zijn stoefschoenen. De hipstersneakers die je speciaal uit NY hebt laten overvliegen – samen met een identiek paar in je eigen maat – houd je voor wanneer je je kind aan vrienden showt in de koffiebar. Vooral doen ook: voor je het weet zijn ze zes en gaan ze dragen wat zij mooi vinden.

  1. Crocs zijn wél schoenen

Jani Kazaltzis draait zich om in zijn graf: ik ben een enorme fan van Crocs. Zou ze zelfs niet dragen als het de laatste schoenen op aarde waren, maar voor kinderen zijn ze weergaloos in comfort en gemak. Makkelijk aan en uit, vederlicht, lekker luchtig maar tot stevig, makkelijk schoon te maken, en je loopt er zo mee door de branding van de oceaan. Jasmijn draagt op zonvakantie bijna niks anders, tenzij we wat verder stappen en ze haar Schoenen Van Het Moment aan moet. Ik heb het nu niet over de doorgezakte, kauwgombalroze proletariërsklompen die Crocs lang waren. Wel over leuke hippe gele, in combinatie met een fleurig jurkje. Of het knalrode sandaalmodel onder haar eerste bikini. Ben nog geen enkel ander merk tegengekomen dat zo onverwoestbaar en euhm… mooi was. Sorry Jani.

Opvoeden zonder apps? Niet doen.

EN TOEN kon ze swipen. Het duurde een jaar voor Jasmijn mijn Samsung eindelijk niet meer uitsluitend zag als een aangenaam afgerond ding om op te kwijlen en kauwen. Dat liet ik haar overigens niet echt doen, want zo’n zichzelf richting een meter tachtig celdelende baby en straling: die houd je best een eindje uit elkaar. Boerenverstand. Maar zodra ze begreep dat er een hele wereld van kleuren, pratende poesjes en K3 in dat malle apparaat zat, was het niet meer uit haar dagelijkse speelarsenaal weg te denken. ‘Boe, slechte vader!’ roept de goegemeente nu. Dikke onzin: dood aan de anti-technologielobby! Wie opvoedt zonder apps, slaat een deel van de leercurve over.

Spring hier rechtstreeks naar Jasmijns lijstje van favoriete apps.


Bestiale porno

Tenzij je in een commune woont of met een Daihatsu Move rijdt (of allebei, dan mag je dit artikel integraal overslaan), ziet je kind je al van in de wieg om de drie minuten je mail checken of de zoveelste babyfoto op Facebook zetten. Op school komt er vandaag al geen krijtje meer aan te pas, en stilaan wordt in het onderwijs en de meeste bedrijfstakken een goed evenwicht gevonden tussen zelf denken en googelen.

Kortom: of je dat nu leuk vindt of niet, digibeten worden wellicht geen eerste minister in 2050.

Dat hoeft allemaal zo erg niet te zijn. Ontwikkelingspsychologen zijn het erover eens (heb ik onthouden uit een debat met o.a. de befaamde kinderpsychiater Peter Adriaenssens in 2015) dat spelend leren op een tablet je kind alleen maar ten goede komt. Niet als je het zes uur lang naar bestiale porno laat surfen, wel als je het met de juiste apps gedoseerd laat experimenteren. Niet als je het op restaurant in een hoek parkeert met je telefoon, om niet gestoord te worden bij het derde digestief, maar wel als je samen op ontdekkingstocht gaat.

1995-move-11
Daihatsu Move (ware grootte)

Verliefd op een poes

Jasmijn vond het al vroeg grappig om naar filmpjes van zichzelf te kijken, of samen selfies te maken. Tegen de tijd dat ze anderhalf was kon ze door de foto’s op mijn smartphone swipen, en wist ze dat het goed nieuws was als er een pijltje verscheen, want als ze daarop duwde begon er een filmpje te spelen.

Daarna werd ze verliefd op de sprekende poes Talking Tom, die met een piepstemmetje alles herhaalt wat je zegt, en die je vooral ook tegen de grond kan meppen met een paar welgemikte vingerbewegingen. Gierende pret.

Als ik je een tip mag geven: koop die app effe voor die paar schamele euro’s, je uk kan nog niet like a boss reclame wegklikken zoals jij en ik.

Zesduizend pizza’s aub

Hoewel mijn man uitbater is van de grootste kinderzender van Vlaanderen, liet Jasmijn lineaire televisie al snel links liggen. Door samen op Youtube rond te klikken leerde ze zelf kiezen wat ze wou zien. Ze ontdekte door observatie dat ze mijn smartphone of iPad moest kantelen om beter te kunnen zien. En als het haar niet aanstond, wist ze dat ze op die ene zwarte knop onderaan moest duwen, zodat ze een andere app kon uitzoeken. Het werd een heerlijk spel van trial en error.

Uiteraard neem je je voorzorgen. Je zet je apparaat in vliegtuigmodus, zo kunnen er geen ongelukken gebeuren met je opgeslagen Visa-gegevens – voor je het weet heb je zesduizend pizza’s besteld. Je Ipad heeft een blokkeerstand (drie keer op de homeknop duwen) zodat je peuter niet meer uit de openstaande app geraakt. Je Samsung heeft een fantastische Kids-stand: je gsm wordt een kindertelefoon, met een eigen homescreen en een selectie aan aangepaste apps. Goed voor uren schadeloos ravotten.

2015-09-27 12.10.27
Zappen op tv? Dat doet ze door op te staan en over het scherm te vegen. Ik volg haar commando’s met de afstandsbediening, vanuit de sofa.

Hier vind je een lijstje van Jasmijns favoriete apps voor tablet en smartphone.