Uitgelicht

Cadeaubonnenhorror

EN TOEN brak de nationale verlanglijstenpaniek weer uit. De bomma vraagt wat je graag wil voor kerstmis, en je hebt geen bal inspiratie. En dus grijpen we massaal terug naar… cadeaubonnenhorror. Dé decemberwensen van de gemiddelde Vlaming zijn namelijk statistisch gezien: (1) kledingbon, (2) parfumbon en (3) zzzz wacht ik lig al in slaap. Als je dan doorvraagt is het antwoord gegarandeerd die hemeltergende, staalharde leugen: ‘Jamaar, ik héb alles al…’

ILLU verlanglijst.jpg
Het meest typische verlanglijstje van het land (Bron: mijn frigo)

Als het dan toch moet, die cadeautjesmaand, laat ons dan al die generieke inwisselbaarheid een halt toeroepen. Laat ons dit jaar eens voor een relevant, straf verlanglijstje gaan. Laat die –je maar weg. Een LIJST. Die leest als een wereldreis, of toch op zijn minst een goeie boswandeling. Een kunstwerk van dromen en wensen. Een plezier voor schenker én ontvanger. En liefst niet alleen in december, maar het hele jaar door. En niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kind, je ouders, je zus, je lief en je beste vrienden. Dit is hoe.

De Zeven IJzeren Wetten van het Perfecte Verlanglijstje

1. Verlang 24/7

Je wil elke dag wel wat. De sleutelhanger van Simonneke uit Thuis. Een weekend in een B&B waar je collega maar niet over kan zwijgen. De parfum die je je deze maand niet meer kan permitteren. Dé truc: gedisciplineerd elk van die verlangens metéén noteren. Zo obsessief dat het een sport wordt. Dat permanent bijhouden van je materiële wensen is ook therapeutisch. Als je ’t genoteerd hebt, voelt het bijna alsof je het – met enig uitstel – gekocht hebt. Beter voor je portefeuille, en je nachtrust.

2. Koop je brol zelf

Dingen als ‘een grote doos Dash’ of ‘jaarlijks onderhoud mazoutketel’ horen niet thuis op een verlanglijstje. In Jezusnaam: leer ’s genieten. Voor al die grijzige huis-, tuin- en keukenuitgaven gebruik je je eigen geld. Voor magische toevoegingen aan je leven als ‘een grote doos verse artisanale macarons’ of ‘schaalmodel Apollo 11 incl. maan’ of ‘erotische briefopener’ gebruik je het geld van een ander. Zelfde bedragen, tien keer meer levenskwaliteit.

“Alleen een lijst van verlangens die je constant aanvult en bijschroeft, verdient de naam wish list. Anders is het gegarandeerd een flauwe herkauwing van de laatste drie online advertenties die je hebt weggeklikt.”

3. Verlang digitaal

Een levend, toegankelijk verlanglijstje is geen Post-it op de koelkastdeur. Het zit in de Cloud, en is idealiter permanent toegankelijk voor iedereen die jou een plezier zou willen doen. Je kan lijstjes-apps als Evernote of Wunderlist gebruiken, of eender welke app waarin je lief en jij de boodschappenlijst bijhouden. Of lekker foto’s op een Pinterest-prikbord verzamelen. Jezelf mails sturen en die bijhouden in een speciale Outlook-map, waar je uit kan putten wanneer het nodig is. Met hyperlinks erbij, als het even kan meteen naar de juiste online winkel.

“In ‘hippe sweater’ kan je zowel ‘Zeeman’ als ‘Gucci’ lezen. En als je de bomma laat kiezen…”

4. Verlang in een ander zijn plaats

‘Hoe… hoe wist je dat ik dat nodig had?’ Als dat het effect is waar je naar op zoek bent komende Kerst, dan moet je dringend geheime lijstjes beginnen bijhouden voor je familie en naaste vrienden, naast dat van jezelf. Hoor je oma in mei mompelen ‘ik zou toch echt ’s een vergrootglas moeten kopen om de post te lezen’? Meteen stiekem bewaren in je telefoon, en scoren in december! Of beter nog: als je lief heel erg graag die wandklok uit de designwinkel wil, moet je ter plekke vooral doen alsof je ze spuuglelijk vindt. De klok, niet je lief. En dan achter zijn/haar rug stiekem teruggaan om ze alsnog te kopen. Laat vooral je aandacht nooit verslappen.

5. Gebruik je fantasie

Wat geef je nu het liefst: een ‘bon van de Collishop’, of ‘zes flessen rode wijn, bij voorkeur Argentijnse Malbec’? Zelfde winkel, nochtans. Als je ‘boekenbon’ kan schrijven, waarom dan niet ‘het beste boek dat je ooit hebt gelezen’? Zelfde resultaat, alleen wat spannender en een pak uitdagender voor de schenker. Ook als die nooit verder is geraakt dan de strips van FC De Kampioenen: wie weet welke wereld gaat er voor je open!

“Wie zich in december in het haar moet krabben om 3 dingen te bedenken die hij/zij graag onder de boom wil aantreffen, heeft 334 dagen lang niet opgelet.”

6. Zorg voor publiek

Ga ervan uit dat je vrienden en familie geen ene reet moeite hebben gedaan om je wensen een heel jaar lang te detecteren en bijhouden, zoals jij vanaf nu wél zal doen. Zorg dat die luiaards makkelijk toegang hebben tot je wensenlijst. Liefst online dus, maar een centraal leesbaar dubbelzijdig A4’tje op het prikbord kan ook. Wat eveneens helpt is zorgen dat minstens één iemand over de laatste update-met-extra-gedetailleerde-info beschikt, zodat de bomma daar altijd cadeau-advies kan gaan vragen.

7. Voor elk wat wils

Op je lijstje mag gerust ‘Ferrari rijden in Monaco’ of ‘op maat gebouwde boomhut met glijbaan en brandweerpaal’ staan. Je weet nooit of er zich toevallig een Lottowinnaar in de familie schuilhoudt. Of een paar gulle schenkers die samenleggen voor een iets duurder cadeau. Maar vergeet natuurlijk ook de kleine, fijne geneugten van het leven niet. Als je een elegante uitweg voor elk budget zoekt zonder cadeaubonnenhorror, zet er dan vooral even bij: ‘Eender welke gift aan Vluchtelingenwerk Vlaanderen‘. Heb ik vorige Kerst als enige item op mijn verlanglijstje gezet, en heeft een flinke duit opgebracht voor het goede doel. Want sja: ik héb alles al…

ILLU kerstboom.jpg
Als een cadeaubon een kerstboom zou zijn, zou die er zo uitzien. Vrolijk Kerstfeest.

En toen droeg ze crocs

EN TOEN droeg ze Crocs. En die zijn er niet gekomen door mijn clichématige smakeloosheid of wreedaardige projectie van eigen verlangens, maar wel omdat papa en vake een paar lessen geleerd hebben over kinderschoenen.

Vijf harde – en niet-gesponsorde – waarheden over kinderschoeisel:

  1. Kinderschoenen zijn als konijntjes

Ze liggen daar in de winkel. Zo klein en schattig. En ééntje kan toch geen kwaad. Of twee. En voor je het weet zit je met een halve boerderij en bijhorende kater. De waarheid is dat de meeste van die schattige schoentjes, en zeker die van grote kledingmerken, helemaal niet geschikt zijn als eerste stapschoenen. Laat je dus net als ik lekker gaan bij Adidas en Nike, zeker in die hele kleine ultraschattige maatjes, maar zodra je kind echt aan het lopen gaat, moet je even ernstig worden.

  1. Sluit al maar een lening af

Voor een echt goed paar kinderschoenen betaal je minstens 100 euro. Ze zijn stevig, wendbaar, orthopedisch verantwoord, van onverwoestbaar leder. En ze gaan met wat geluk een halfjaar mee. Die ondingen die je ouders in de jaren tachtig of negentig met spuuglelijk brons hebben laten overgieten? Die dus. Laat je niet leiden door merknamen; van de meeste schoenfabrikanten in die afdeling heb je nog nooit gehoord.

  1. Meten is weten

Het bepalen van de schoenmaat van je kind doe je niet door er een schoen tegen te houden en er dan maar een gooi naar te doen. Leerde ik van mijn schoonmoeder, nadat ik er zelf een gooi naar had gedaan. Het veiligst, makkelijkst en sympathiekst is: langslopen bij je lokale schoenboer, daar door een ervaren verkoopster de voeten van je kind laten meten, en dan kiezen uit de wellicht beperkte voorraad. Heerlijk antifomomoment. Eens je de schoenmaat van je kind kent kan je je laten gaan op Zalando, maar weet dat er zeker bij die kleine voetjes veel rek op de pasmaten zit.

crocspijlen
Dat daar? Dikke vette Crocs. En goed ook.
  1. Hippe schoenen? Goed voor de koffiebar.

Je kind heeft idealiter één paar Schoenen Van Het Moment: de hierboven beschreven degelijke stappers, waarin het naar hartenlust kan groeien en stoeien. Al de rest zijn stoefschoenen. De hipstersneakers die je speciaal uit NY hebt laten overvliegen – samen met een identiek paar in je eigen maat – houd je voor wanneer je je kind aan vrienden showt in de koffiebar. Vooral doen ook: voor je het weet zijn ze zes en gaan ze dragen wat zij mooi vinden.

  1. Crocs zijn wél schoenen

Jani Kazaltzis draait zich om in zijn graf: ik ben een enorme fan van Crocs. Zou ze zelfs niet dragen als het de laatste schoenen op aarde waren, maar voor kinderen zijn ze weergaloos in comfort en gemak. Makkelijk aan en uit, vederlicht, lekker luchtig maar tot stevig, makkelijk schoon te maken, en je loopt er zo mee door de branding van de oceaan. Jasmijn draagt op zonvakantie bijna niks anders, tenzij we wat verder stappen en ze haar Schoenen Van Het Moment aan moet. Ik heb het nu niet over de doorgezakte, kauwgombalroze proletariërsklompen die Crocs lang waren. Wel over leuke hippe gele, in combinatie met een fleurig jurkje. Of het knalrode sandaalmodel onder haar eerste bikini. Ben nog geen enkel ander merk tegengekomen dat zo onverwoestbaar en euhm… mooi was. Sorry Jani.